२१०. वरयाचनकथा
३३७. कतं भत्तकिच्चं येनाति कतभत्तकिच्चो, तस्मिं सतीति सम्बन्धो. वुत्तनयेनेवाति राहुलवत्थुम्हि (महाव. अट्ठ. १०५) वुत्तनयेनेव. इदं वत्थन्ति इदं सिवेय्यकं वत्थं, उप्पन्नन्ति सम्बन्धो. ‘‘तावा’’ति अज्झाहरितब्बो. एत्थन्तरेति एतस्मिं वत्थुप्पन्नकालमज्झे. कोचि भिक्खूति सम्बन्धो. तेनाति पंसुकूलिकहेतुना. अयन्ति जीवको. गहपतिचीवरन्ति एत्थ गहपतीनं चीवरन्ति अत्थं पटिक्खिपन्तो आह ‘‘गहपतीहि दिन्नं चीवर’’न्ति. वत्थदानानिसंसपटिसंयुत्तायाति ‘‘वत्थदो होति वण्णदो’’तिआदिकाय (सं. नि. १.४२) वत्थदानस्स आनिसंसेन पटिसंयुत्ताय. विच्छावसेन वुत्तो ‘‘इतरीतरेना’’ति सब्बनामसद्दो अनियमत्थोति आह ‘‘अप्पग्घेनपि महग्घेनपि येन केनची’’ति. पावारोति उत्तरासङ्गो. सो हि पारुपनत्थाय वरियति इच्छियतीति पावारोति वुच्चति. ‘‘कप्पासादिभेदो’’ति इमिना तस्स सरूपं दस्सेति. पकतिकोजवमेवाति पकतिया भिक्खूनं सारुप्पं कोजवमेव. सोळसनाटकित्थीनं ठत्वा नच्चयोग्यत्ता महती पिट्ठि एतस्साति महापिट्ठियं, तमेव कोजवं महापिट्ठियकोजवं. तस्स किर लोमानि चतुरङ्गुलाधिकानि होन्ति.