२०३. सेट्ठिभरियादिवत्थुकथा
३३०. या नामाति या नाम घरणी. किम्पि मायन्ति एत्थ एकारलोपसन्धीति आह ‘‘किम्पि मे अय’’न्ति. इमिना यकारादेससन्धिं निवत्तेति, ‘‘म्याय’’न्तिपि पाठो, एवं सति आदेससन्धियेव, न लोपसन्धि. अयं घरणी मे किञ्चि देय्यधम्मं किम्पि दस्सतीति योजना. तस्स चाति सब्बिस्स च, कतस्सातिपि पाठो. रोगूपसमस्स चाति मम रोगस्स उपसमस्स च, इमेहि पदेहि संयमस्साति पदस्स अत्थं दस्सेति. ‘‘उपकार’’न्ति इमिना उपजानामीति एत्थ उपसद्दस्स अत्थं दस्सेति. अधिप्पायोति घरणिया आसयो.
३३१. ‘‘सब्बालङ्कारं तुय्हं होतू’’ति इदं वचनं राजा सभावतो आह, उदाहु किञ्चि चिन्तेत्वाति आह ‘‘राजा’’तिआदि. तत्थ इमन्ति अलङ्कारं. पमाणयुत्तेति कारणानुरूपे. नन्ति जीवकं. नाटकानम्पीति पञ्चसतिकानं नाटकानम्पि. सोपीति जीवकोपि. तेसन्ति अभयकुमारनाटकानं. मेति मय्हं, न पतिरूपन्ति सम्बन्धो. अय्यिकानन्ति मातामहीनं. कतस्स मे उपकारन्ति योजना. इमिना अधिकारो च उपकारो च अत्थतो सदिसन्ति दस्सेति. राजा पसन्नो दत्वा आहाति सम्बन्धो.