२. तिपुक्खलनयवण्णना

तथा वुत्तनयेन सरूपतो परियायतो च गहितेसु तण्हाविज्जातप्पक्खियधम्मेसु तण्हा लोभो, अविज्जा मोहो, अविज्जाय सम्पयुत्तो लोहिते सति पुब्बो विय तण्हाय सति सिज्झमानो आघातो दोसो, इति तीहि अकुसलमूलेहि गहितेहि, तप्पटिपक्खतो मञ्ञनापटिक्खेपपरिञ्ञागहणादीहि च कुसलमूलानि सिद्धानियेव होन्ति. इधापि ‘‘लोभो सब्बानि वा सासवकुसलाकुसलमूलानि समुदयसच्चं, तेहि निब्बत्ता, तेसं अधिट्ठानगोचरभूता च उपादानक्खन्धा दुक्खसच्च’’न्तिआदिना सच्चयोजना वेदितब्बा. फलं पनेत्थ तयो विमोक्खा, तीहि पन अकुसलमूलेहि तिविधदुच्चरित-संकिलेसमल-विसमअकुसल-सञ्ञा-वितक्कादिवसेन अकुसलपक्खो नेतब्बो. तथा तीहि कुसलमूलेहि तिविधसुचरित-समकुसल-सञ्ञा-वितक्क-सद्धम्म-समाधि-विमोक्खमुख-विमोक्खा-दिवसेन कुसलपक्खो नेतब्बोति. अयं तिपुक्खलस्स नयस्स भूमि.