२३. अनोलोकियनिद्देसवण्णना

१८१. सारत्तोति संरत्तो, सञ्जातरागचित्तोति अत्थो. इत्थियाति तदहुजातायपि पटसतनिवत्थाय अनोकासुपनिज्झायने अन्तमसो तिरच्छानगतानम्पि दुक्कटमेव. भिक्खादायियाति उपलक्खणमत्तं, इत्थी वा होतु पुरिसो वा, भिक्खादानसमये असारत्तेनापि मुखं न उल्लोकेतब्बं. उज्झानं लामकतो संचिन्तनं, कोपो, तत्थ सञ्ञा अस्साति उज्झानसञ्ञी. इध पन गिलानोपि न मुच्चति. आदासे उदकपत्तेति इमिना सेसेसु कंसपत्तादीसु कञ्जियादीसु च मुखनिमित्तं पञ्ञायति, तेसं सङ्गहो. ‘‘सञ्छवि नु खो मे वण्णो, नो, जिण्णो नु खोम्हि, नो’’ति पन ओलोकेतुं वट्टति. अस्साति भिक्खुनो.

अनोलोकियनिद्देसवण्णना निट्ठिता.