१७. आपुच्छकरणनिद्देसवण्णना
१६१. आपुच्छकरणन्ति आपुच्छाय करणं. अनज्झिट्ठोवाति अनाणत्तोव, अयाचितो एव वा. न च विस्सजेति पुच्छितपञ्हं न विस्सज्जेय्य च, आपुच्छित्वा वा याचितो वा यथावुत्तमेतं कातुं लभतीति अधिप्पायो.
१६२. आपुच्छित्वा कथेन्तस्साति अत्तनो वुड्ढं आपुच्छित्वा धम्मादिकं भासन्तस्स. पुन वुड्ढतरागमेति पुन अञ्ञस्स वुड्ढतरस्स आगमने सतीति अत्थो. पुनआपुच्छनं नत्थीति भासितब्बं ठपेत्वा पुन आपुच्छनकिच्चं नत्थीति अत्थो. सङ्घत्थेरे असति आरद्धम्पि अट्ठपेत्वा कथेन्तस्सापि एसेव नयो. भत्तग्गे अनुमोदतो च आपुच्छनं नत्थीति सम्बन्धो. अनुमोदतोति दायकेहि याचितस्स तंतंपुञ्ञानुमोदनवसेन धम्मकथं करोतो च. अनुमोदनञ्च थेराधेय्यं. ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे थेरेन भिक्खुना भत्तग्गे अनुमोदितु’’न्ति (चूळव. ३६२) हि वुत्तं. ‘‘सचे मनुस्सा अत्तनो अभिरुचिकेन एकेन अनुमोदनं कारेन्ति, नेव तस्स अनुमोदतो आपत्ति, न महाथेरस्स भारो होति. उपनिसिन्नकथायमेव हि मनुस्सेसु कथापेन्तेसु महाथेरो आपुच्छितब्बो’’ति अट्ठकथायं (चुळव. अट्ठ. ३६२) वुत्तं.
१६३. वुड्ढेन एकविहारके वसन्तो चाति सम्बन्धो. वुड्ढेनाति वुड्ढेन सद्धिं. एकविहारकेति सवनूपचारे खुद्दकविहारे, न महाविहारे. कुच्छितत्थे हि कप्पच्चयो. न सज्झायेय्याति सज्झायनं न करेय्य.
१६४. ‘‘धम्मं न भासये’’तिआदीसु अनापुच्छाति सम्बन्धितब्बं. न च विज्झपेति न च निब्बायेय्य. वातपानञ्च आलोकसन्धिफलकं कवाटञ्च द्वारफलकं वातपानकवाटं वा न विवरेय्य न थकेय्य चाति न-कारो सब्बत्थ योजेतब्बो.
१६५. एकचङ्कमे वुड्ढेन चङ्कमन्तोपि येन वुड्ढो, तेन परिवत्तयेति योजना. येन तेनाति भुम्मत्थे करणवचनं, यत्थ वुड्ढो, तत्थाति अत्थो, वुड्ढं ओहाय अञ्ञतो न गन्तब्बन्ति अधिप्पायो. सोति नवको. एनन्ति वुड्ढं. सब्बत्थ दुक्कटं. अयञ्हि खन्धकधम्मता यत्थ न-कारेन पटिसेधो, तत्थ दुक्कटन्ति.
आपुच्छकरणनिद्देसवण्णना निट्ठिता.