३०. वत्तनिद्देसो

वत्तन्ति –

२१३. आगन्तुको न आरामं, पविसे सउपाहनो;

सछत्तोगुण्ठितो सीसे, करित्वा वापि चीवरं.

२१४. पानीयेन न धोवेय्य, पादे वुड्ढतरेपि च;

आवासिकेभिवादेय्य, पुच्छेय्य सयनासनं.

२१५. गमिको पटिसामेत्वा, दारुमत्तिकभण्डकं;

विहारञ्च थकेत्वान, आपुच्छ सयनासनं.

२१६. आपुच्छितब्बे असति, संगोपेत्वान साधुकं;

पक्कमेय्यञ्ञथा तस्स, पक्कन्तुं न च कप्पति.

२१७. आवासिको पञ्ञापेय्य, वुड्ढागन्तुस्स आसनं;

उपनिक्खिपे पादोद-प्पभुतिं पत्तचीवरं.

२१८. पच्चुग्गन्त्वान गण्हेय्य, पानीयेन च पुच्छये;

आगन्तुकेभिवादेय्य, पञ्ञपे सयनासनं.

२१९. अज्झावुत्थमवुत्थं वा, गोचरागोचरं वदे;

वच्चपस्सावठानानि, कतिकं सेक्खसम्मुतिं.

२२०. पवेसनिक्खमे कालं, परिभोजियपानियं;

निसिन्नोव नवकस्स, एतं सब्बं समुद्दिसेति.