३०. वत्तनिद्देसो
वत्तन्ति –
२१३. आगन्तुको न आरामं, पविसे सउपाहनो;
सछत्तोगुण्ठितो सीसे, करित्वा वापि चीवरं.
२१४. पानीयेन न धोवेय्य, पादे वुड्ढतरेपि च;
आवासिकेभिवादेय्य, पुच्छेय्य सयनासनं.
२१५. गमिको पटिसामेत्वा, दारुमत्तिकभण्डकं;
विहारञ्च थकेत्वान, आपुच्छ सयनासनं.
२१६. आपुच्छितब्बे असति, संगोपेत्वान साधुकं;
पक्कमेय्यञ्ञथा तस्स, पक्कन्तुं न च कप्पति.
२१७. आवासिको पञ्ञापेय्य, वुड्ढागन्तुस्स आसनं;
उपनिक्खिपे पादोद-प्पभुतिं पत्तचीवरं.
२१८. पच्चुग्गन्त्वान गण्हेय्य, पानीयेन च पुच्छये;
आगन्तुकेभिवादेय्य, पञ्ञपे सयनासनं.
२१९. अज्झावुत्थमवुत्थं वा, गोचरागोचरं वदे;
वच्चपस्सावठानानि, कतिकं सेक्खसम्मुतिं.
२२०. पवेसनिक्खमे कालं, परिभोजियपानियं;
निसिन्नोव नवकस्स, एतं सब्बं समुद्दिसेति.