१५. उपज्झाचरियवत्तनिद्देसो

उपज्झाचरियवत्तानीति –

१४५. निस्सायुपज्झाचरिये, वसमानो सुपेसलो;

दन्तकट्ठासनं तोयं, यागुं काले ददे सदा.

१४६. पत्ते वत्तं चरे गाम-प्पवेसे गमनागमे;

आसने पादपीठे च, कथलोपाहनचीवरे.

१४७. परिभोजनीयपानीय-वच्चप्पस्सावठानिसु;

विहारसोधने वत्तं, पुन पञ्ञापने तथा.

१४८. न पप्फोटेय्य सोधेन्तो, पटिवाते च सङ्गणे;

विहारं भिक्खु पानीय-सामन्ता सयनासनं.

१४९. न्हाने न्हातस्स कातब्बे, रङ्गपाके च धोवने;

सिब्बने चीवरे थेवे, रजन्तो न वजे ठिते.

१५०. एकच्चस्स अनापुच्छा, पत्तं वा चीवरानि वा;

न ददेय्य न गण्हेय्य, परिक्खारञ्च किञ्चनं.

१५१. एकच्चं पच्छतो कातुं, गन्तुं वा तस्स पच्छतो;

पिण्डपातञ्च निन्नेतुं, नीहरापेतुमत्तनो.

१५२. किच्चयं परिकम्मं वा, केसच्छेदञ्च अत्तनो;

कारापेतुं व कातुं वा, अनापुच्छा न वट्टति.

१५३. गामं सुसानं निस्सीमं, दिसं वा गन्तुमिच्छतो;

अत्तनो किच्चयं वापि, अनापुच्छा न वट्टति.

१५४. उप्पन्नं अरतिं दिट्ठिं, कुक्कुच्चं वा विनोदये;

करेय्य वापि उस्सुक्कं, सङ्घायत्तेसु कम्मसु.

१५५. गिलानेसु उपट्ठेय्य, वुट्ठानं नेसमागमे;

वत्तभेदेन सब्बत्थ, अनादरेन दुक्कटन्ति.