४. पहारसिक्खापदवण्णना

पहारं ददेय्याति अन्तमसो उप्पलपत्तं उपादाय कायकायप्पटिबद्धनिस्सग्गियानं अञ्ञतरेन पहारं ददेय्य. एवं पन पहारे दिन्ने हत्थो वा भिज्जतु, पादो वा सीसं वा, मरतु वा, पाचित्तियमेव. तेनाह ‘‘पहरितुकामताया’’तिआदि.

अनुपसम्पन्नेति गहट्ठे वा पब्बजिते वा इत्थिया वा पुरिसे वा अन्तमसो तिरच्छानगतेपि. सचे पन रत्तचित्तो इत्थिं पहरति, सङ्घादिसेसो. केनचि विहेठियमानस्साति मनुस्सेन वा तिरच्छानगतेन वा विहेठियमानस्स. मोक्खाधिप्पायस्साति ततो अत्तनो मोक्खं पत्थयमानस्स. सचेपि अन्तरामग्गे (पाचि. अट्ठ. ४५३) चोरं वा पच्चत्थिकं वा विहेठेतुकामं दिस्वा ‘‘उपासक, एत्थेव तिट्ठ, मा आगमित्था’’ति वत्वा वचनं अनादियित्वा आगच्छन्तं ‘‘गच्छ रे’’ति मुग्गरेन वा सत्थकेन वा पहरित्वा याति, सो चे तेन पहारेन मरति, अनापत्तियेव. वाळमिगेसुपि एसेव नयो.

पहारसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.