८. उपस्सुतिसिक्खापदवण्णना

अट्ठमे विवादापन्नानन्ति भण्डनकलहेहि विवड्ढितं विवादाधिकरणं आपन्नानं. उपस्सुतिन्ति सुतिसमीपं, यत्थ ठत्वा सक्का होति तेसं वचनं सोतुं, तत्थ तिट्ठेय्याति अत्थो. ‘‘तत्थ सोस्सामी’’ति चोदेतुकामताय गच्छतो पदे पदे दुक्कटं, तुरितगमनेपि ओहीयमानेपि एसेव नयो. यत्थ पन ठितो सुणाति, तत्थ ठितस्स पाचित्तियं, अत्तनो ठितोकासं आगन्त्वा तेसु मन्तयमानेसुपि उक्कासित्वा, ‘‘अहं एत्था’’ति वा वत्वा जानापेतब्बं, एवं अकरोन्तस्सापि सवने पाचित्तियमेव.

सावत्थियं छब्बग्गिये आरब्भ उपस्सुतिट्ठानवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, अनुपसम्पन्ने तिकदुक्कटं, ‘‘इमेसं सुत्वा ओरमिस्सामि विरमिस्सामि वूपसमिस्सामि अत्तानं परिमोचेस्सामी’’ति (पाचि. ४७३) गच्छतो, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. उपसम्पन्नता, चोदनाधिप्पायो, सवनन्ति इमानेत्थ तीणि अङ्गानि. थेय्यसत्थसमुट्ठानं इदं पन सिया किरियं, सिया अकिरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, लोकवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, अकुसलचित्तं, दुक्खवेदनन्ति.

उपस्सुतिसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.