३. मोहनसिक्खापदवण्णना

ततिये अन्वड्ढमासन्ति अनुपटिपाटिया अद्धमासे अद्धमासे. उद्दिस्समानेति उपोसथवसेन उद्दिसियमाने. यञ्च तत्थ आपत्तिं आपन्नोति यं सो अनाचारं आचरित्वा अञ्ञाणकेन आपन्नभावं जानापेतुकामो एवमाह, तस्मिं अनाचारे यं आपत्तिं आपन्नो. तञ्च यथाधम्मो कारेतब्बोति अञ्ञाणकेन आपन्नत्ता मोक्खो नत्थि, यथा पन धम्मो च विनयो च ठितो, तथा तं आपत्तिं कारेतब्बो, देसनागामिनिया देसापेतब्बो, वुट्ठानगामिनिया वुट्ठापेतब्बोति अत्थो. उत्तरि चस्स मोहो आरोपेतब्बोति यथाधम्मकरणतो च उत्तरि ‘‘तस्स ते, आवुसो’’तिआदिवचनेहि निन्दित्वा तस्स पुग्गलस्स ञत्तिदुतियकम्मेन मोहो आरोपेतब्बो. इदं तस्मिं मोहनके पाचित्तियन्ति यो एवं आरोपिते मोहे पुन मोहेति, तस्मिं मोहनके पुग्गले इदं पाचित्तियं वेदितब्बं, न अनारोपिते मोहेति अत्थो.

सावत्थियं छब्बग्गिये आरब्भ मोहनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, अधम्मकम्मे तिकदुक्कटं, अनारोपिते मोहे दुक्कटमेव. येन न वित्थारेन सुतं, ऊनकद्वत्तिक्खत्तुं वा वित्थारेन सुतं, ये च न मोहेतुकामा तेसं, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. मोहारोपनं, मोहेतुकामता, वुत्तनयेन सुतभावो, मोहनन्ति इमानेत्थ चत्तारि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानि, इदं पन दुक्खवेदनन्ति.

मोहनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.