२. विलेखनसिक्खापदवण्णना
दुतिये उद्दिस्समानेति आचरियेन अन्तेवासिकस्स वुच्चमाने वा सज्झायवसेन परिवत्तियमाने वा. खुद्दानुखुद्दकेहीति खुद्दकेहि च अनुखुद्दकेहि च. यावदेवाति तेसं संवत्तनमरियादपरिच्छेदवचनं. इदं वुत्तं होति – एतानि हि ये उद्दिसन्ति वा उद्दिसापेन्ति वा सज्झायन्ति वा, तेसं ताव संवत्तन्ति, याव ‘‘कप्पति नु खो, न कप्पति नु खो’’ति कुक्कुच्चविप्पटिसारो, विहेसा, विचिकिच्छा मनोविलेखा च उप्पज्जन्तियेव. अथ वा यावदेवाति अतिसयववत्थापनं. तस्स ‘संवत्तन्ती’तिइमिना सम्बन्धो, कुक्कुच्चाय विहेसाय विलेखाय अतिविय संवत्तन्तियेवाति वुत्तं होति. सिक्खापदविवण्णकेति एवं सिक्खापदानं विवण्णके गरहणे पाचित्तियं होतीति अत्थो.
सावत्थियं छब्बग्गिये आरब्भ विनयविवण्णनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, अनुपसम्पन्नस्स विवण्णने तिकदुक्कटं, उभिन्नम्पि अञ्ञधम्मविवण्णने दुक्कटमेव. न विवण्णेतुकामस्स, ‘‘इङ्घ ताव सुत्तन्ते वा गाथायो वा अभिधम्मं वा परियापुणस्सु, पच्छापि विनयं परियापुणिस्ससी’’ति भणतो, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. गरहितुकामता च, उपसम्पन्नस्स सन्तिके सिक्खापदविवण्णनञ्चाति इमानेत्थ द्वे अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानि, इदं पन दुक्खवेदनन्ति.
विलेखनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.