१०. छन्दंअदत्वागमनसिक्खापदवण्णना

दसमे विनिच्छयकथायाति याव आरोचितं वत्थु अविनिच्छिकं, ञत्तिं वा ठपेत्वा कम्मवाचा अनिट्ठापिता, ताव विनिच्छयकथा वत्तमाना नाम होति. यो भिक्खु एतस्मिं अन्तरे कम्मं कोपेतुकामताय परिसाय हत्थपासं विजहति, तस्स विजहने दुक्कटं, विजहिते पाचित्तियं.

सावत्थियं अञ्ञतरं भिक्खुं आरब्भ छन्दं अदत्वा पक्कमनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, धम्मकम्मे वेमतिकस्स, अधम्मकम्मे धम्मकम्मसञ्ञिनो, वेमतिकस्स च दुक्कटं. अधम्मकम्मसञ्ञिस्स पन, यो च ‘‘सङ्घस्स भण्डनादीनि वा भविस्सन्ति, अधम्मेन वा वग्गेन वा नकम्मारहस्स वा कम्मं करिस्सन्ती’’ति (पाचि. ४८३) ञत्वा, गिलानो वा हुत्वा, गिलानस्स वा करणीयेन, उच्चारादीहि वा पीळितो, न च कम्मं कोपेतुकामो ‘‘पुन पच्चागमिस्सामी’’ति गच्छति, तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. विनिच्छयकथाय वत्तमानता, धम्मकम्मता, धम्मकम्मसञ्ञिता, समानसीमायं ठितता, समानसंवासकता, कोपेतुकामताय हत्थपासविजहनन्ति इमानेत्थ छ अङ्गानि. समनुभासनसमुट्ठानं, किरियाकिरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, लोकवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, अकुसलचित्तं, दुक्खवेदनन्ति.

छन्दंअदत्वागमनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.