४. अनादरियसिक्खापदवण्णना
चतुत्थे अनादरियेति पुग्गलस्स वा धम्मस्स वा अनादरकरणे. तस्मा यो भिक्खु उपसम्पन्नेन पञ्ञत्तेन वुच्चमानो तस्स वा वचनं अकत्तुकामताय, तं वा धम्मं असिक्खितुकामताय अनादरियं करोति, तस्स तस्मिं अनादरिये पाचित्तियं.
कोसम्बियं छन्नत्थेरं आरब्भ अनादरियकरणवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, अनुपसम्पन्ने तिकदुक्कटं, उपसम्पन्नेन वा अनुपसम्पन्नेन वा ‘‘इदं न सल्लेखाय संवत्तती’’तिआदिना नयेन अपञ्ञत्तेन वुच्चमानस्स अनादरियेपि दुक्कटमेव. पवेणिआगतं पन उग्गहं गहेत्वा ‘‘एवं अम्हाकं आचरियानं उग्गहो परिपुच्छा’’ति (पाचि. ३४४) भणन्तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. उपसम्पन्नस्स पञ्ञत्तेन वचनं, अनादरियकरणन्ति इमानेत्थ द्वे अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानि, इदं पन दुक्खवेदनन्ति.
अनादरियसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.