१. मुसावादसिक्खापदवण्णना

पाचित्तियेसु मुसावादवग्गस्स पठमे सम्पजानमुसावादेति पुब्बेपि जानित्वा वचनक्खणेपि जानन्तस्सेव मुसावादभणने. भणनञ्च नाम इध अभूतस्स वा भूततं, भूतस्स वा अभूततं कत्वा कायेन वा वाचाय वा विञ्ञापनप्पयोगो, निमित्तत्थे चेतं भुम्मवचनं. तस्मा यो सम्पजानमुसावादं वदति, तस्स तंनिमित्तं तंहेतु तप्पच्चया पाचित्तियं होतीति एवमेत्थ अञ्ञेसु च ईदिसेसु अत्थो वेदितब्बो.

सावत्थियं हत्थकं सक्यपुत्तं आरब्भ अवजानित्वा पटिजाननादिवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, उत्तरिमनुस्सधम्मारोचनत्थं मुसा भणन्तस्स पाराजिकं, अमूलकेन पाराजिकेन अनुद्धंसनत्थं सङ्घादिसेसो, सङ्घादिसेसेन अनुद्धंसनत्थं पाचित्तियं, आचारविपत्तिया अनुद्धंसनत्थं दुक्कटं, ‘‘यो ते विहारे वसी’’तिआदिना (पारा. २२०) परियायेन उत्तरिमनुस्सधम्मारोचनत्थं पटिविजानन्तस्स मुसा भणिते थुल्लच्चयं, अप्पटिविजानन्तस्स दुक्कटं, केवलं मुसा भणन्तस्स इध पाचित्तियं. अनुपधारेत्वा सहसा भणन्तस्स, ‘‘अञ्ञं भणिस्सामी’’ति अञ्ञं भणन्तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. विसंवादनपुरेक्खारता, विसंवादनचित्तेन यमत्थं वत्तुकामो, तस्स पुग्गलस्स विञ्ञापनपयोगो चाति इमानेत्थ द्वे अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानीति.

मुसावादसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.