१०. पसाखेजातसिक्खापदवण्णना

दसमे पसाखेति नाभिया हेट्ठा जाणुमण्डलानं उपरिपदेसे. ततो हि यस्मा रुक्खस्स साखा विय उभो ऊरू पभिज्जित्वा गता, तस्मा सो ‘‘पसाखो’’ति वुच्चति, तस्मिं पसाखे. गण्डन्ति यंकिञ्चि गण्डं. रुधितन्ति वणं. भेदापेय्य वातिआदीसु सचे ‘‘भिन्द फालेही’’ति सब्बानि आणापेति, सो च तथेव करोति, छ दुक्कटानि छ च पाचित्तियानि. अथापि ‘‘यंकिञ्चि एत्थ कत्तब्बं, तं सब्बं करोही’’ति एवं आणापेति, सो च सब्बानिपि भेदनादीनि करोति, एकवाचाय छ दुक्कटानि छ च पाचित्तियानि. सचे पन भेदनादीसु एकंयेव ‘‘इदं नाम करोही’’ति आणापेति, सो च सब्बानि करोति. यं आणत्तं, तस्सेव करणे पाचित्तियं.

सावत्थियं अञ्ञतरं भिक्खुनिं आरब्भ पसाखे जातं गण्डं पुरिसेन भेदापनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, अपलोकेत्वा वा विञ्ञुं वा यंकञ्चि दुतियिकं गहेत्वा एवं करोन्तिया, उम्मत्तिकादीनञ्च अनापत्ति. पसाखे जातता, अनपलोकनं, दुतियिकाभावो, पुरिसेन भेदादीनं कारापनन्ति इमानेत्थ चत्तारि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि कथिनसदिसानि, इदं पन किरियाकिरियन्ति.

पसाखेजातसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.

आरामवग्गो छट्ठो.