९. कालअतिक्कमनसिक्खापदवण्णना

नवमे दुब्बलचीवरपच्चासायाति दुब्बलाय चीवरपच्चासाय, ‘‘सचे सक्कोम दस्सामा’’ति एत्तकमत्तं सुत्वा उप्पादिताय आसायाति अत्थो. चीवरकालसमयं अतिक्कामेय्याति वस्संवुट्ठभिक्खुनीहि कालचीवरे भाजियमाने ‘‘आगमेय्याथ, अय्ये, अत्थि सङ्घस्स चीवरपच्चासा’’ति वत्वा तं चीवरविभङ्गं चीवरकालं अतिक्कामेय्य, तस्सा अनत्थते कथिने वस्सानस्स पच्छिममासं, अत्थते कथिने कथिनुब्भारदिवसं अतिक्कामेन्तिया पाचित्तियं.

सावत्थियं थुल्लनन्दं आरब्भ दुब्बलचीवरपच्चासाय चीवरकालसमयं अतिक्कमनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, दुब्बलचीवरे वेमतिकाय, अदुब्बलचीवरे दुब्बलचीवरसञ्ञाय चेव वेमतिकाय च दुक्कटं. उभयत्थ अदुब्बलचीवरसञ्ञाय, किञ्चापि ‘न सक्कोमा’ति वदन्ति, ‘‘इदानि पन तेसं कप्पासो वा उप्पज्जिस्सति, सद्धो वा पुरिसो आगमिस्सति, तस्मिं आगते अद्धा दस्सन्ती’’ति एवं आनिसंसं दस्सेत्वा निवारेन्तिया, उम्मत्तिकादीनञ्च अनापत्ति. दुब्बलचीवरता, दुब्बलसञ्ञिता, विना आनिसंसेन निवारणन्ति इमानेत्थ तीणि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानीति.

कालअतिक्कमनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.