पञ्हसमोधानवण्णना

समोधानेतब्बाति समाहरितब्बा.

३४९. ओकप्पनाति बलवसद्धा. आयतिं भिक्खूनं अविवादहेतुभूतं तत्थ तत्थ भगवता देसितानं अत्थानं सङ्गायनं सङ्गीति, तस्स च कारणं अयं सुत्तदेसना तथा पवत्तत्ताति वुत्तं ‘‘सङ्गीतिपरियायन्ति सामग्गिया कारण’’न्ति. समनुञ्ञो सत्था अहोसि ‘‘पटिभातु त,ं सारिपुत्त, भिक्खूनं धम्मिं कथा’’ति उस्साहेत्वा आदितो पट्ठाय याव परियोसाना सुणन्तो, सा पनेत्थ भगवतो समनुञ्ञता ‘‘साधु, साधू’’ति अनुमोदनेन पाकटा जाताति वुत्तं ‘‘अनुमोदनेन समनुञ्ञो अहोसी’’ति. जिनभासितो नाम जातो, न सावकभासितो. यथा हि राजयुत्तेहि लिखितपण्णं याव राजमुद्दिकाय न लञ्जितं होति, न ताव ‘‘राजपण्ण’’न्ति सङ्ख्यं गच्छति, लञ्जितमत्तं पन राजपण्णं नाम होति. एवमेव ‘‘साधु, साधु सारिपुत्ता’’तिआदि अनुमोदनवचनसंसूचिताय समनुञ्ञासङ्खाताय जिनवचनमुद्दाय लञ्जितत्ता अयं सुत्तन्तो जिनभासितो नाम जातो आहच्चवचनो. यं पनेत्थ अत्थतो न विभत्तं, तं सुविञ्ञेय्यमेवाति.

सङ्गीतिसुत्तवण्णनाय लीनत्थप्पकासना.