तिपुक्खलनयवण्णना

आघातादीनं अकरणवचनेन अदोससिद्धि, तथा पाणातिपातफरुसवाचाहि पटिविरतिवचनेन. आनन्दादीनं अकरणवचनेन अलोभसिद्धि, तथा अब्रह्मचरियतो पटिविरतिवचनेन. अदिन्नादानादीहि पन पटिविरतिवचनेन उभयसिद्धि. ‘‘तयिदं भिक्खवे तथागतो पजानाती’’तिआदिना अमोहसिद्धि. इति तीहि अकुसलमूलेहि गहितेहि तप्पटिपक्खतो, आघातादिअकरणवचनेन च तीणि कुसलमूलानि सिद्धानियेव होन्ति. तत्थ तीहि अकुसलमूलेहि तिविधदुच्चरितसंकिलेसमलविसमाकुसलसञ्ञावितक्कासद्धम्मादिवसेन सब्बो अकुसलपक्खो वित्थारेतब्बो. तथा तीहि कुसलमूलेहि तिविधसुचरितवोदानसमकुसलसञ्ञावितक्कपञ्ञासद्धम्मसमाधि- विमोक्खमुखविमोक्खादिवसेन सब्बो कुसलपक्खो विभावेतब्बो. एत्थापि च सच्चयोजना वेदितब्बा. कथं? लोभो सब्बानि वा कुसलाकुसलमूलानि समुदयसच्चं, तेहि पन निब्बत्ता तेसं अधिट्ठानगोचरभूता उपादानक्खन्धा दुक्खसच्चन्तिआदिना नयेन सच्चयोजना वेदितब्बाति अयं तिपुक्खलस्स नयस्स भूमि.