२. फग्गुनसुत्तवण्णना

५६. दुतिये समधोसीति समन्ततो अधोसि. सब्बभागेन परिफन्दनचलनाकारेन अपचितिं दस्सेति. वत्तं किरेतं बाळ्हगिलानेनपि वुड्ढतरं दिस्वा उट्ठिताकारेन अपचिति दस्सेतब्बा. तेन पन ‘‘मा चलि मा चली’’ति वत्तब्बो, तं पन चलनं उट्ठानाकारदस्सनं होतीति आह ‘‘उट्ठानाकारं दस्सेती’’ति. सन्तिमानि आसनानीति पठममेव पञ्ञत्थासनं सन्धाय वदति. बुद्धकालस्मिञ्हि एकस्सपि भिक्खुनो वसनट्ठाने – ‘‘सचे सत्था आगच्छिस्सति, आसनं पञ्ञत्तमेव होतू’’ति अन्तमसो फलकमत्तम्पि पण्णसन्थारमत्तम्पि पञ्ञत्तमेव. खमनीयं यापनीयन्ति कच्चि दुक्खं खमितुं, इरियापथं वा यापेतुं सक्काति पुच्छति. सीसवेदनाति कुतोचि निक्खमितुं अलभमानेहि वातेहि समुट्ठापिता बलवतियो सीसवेदना होन्ति.

फग्गुनसुत्तवण्णना निट्ठिता.