१-२. सामकसुत्तादिवण्णना

२१-२२. ततियस्स पठमे केवलकप्पन्ति एत्थ केवल-सद्दो अनवसेसत्थो, कप्प-सद्दो समन्तभावत्थो. तस्मा केवलकप्पं पोक्खरणियन्ति एवमत्थो दट्ठब्बो. अनवसेसं फरितुं समत्थस्सपि ओभासस्स केनचि कारणेन एकदेसफरणम्पि सिया, अयं पन सब्बसोव फरतीति दस्सेतुं समन्तत्थो कप्प-सद्दो गहितो. अत्तनो ओभासेन फरित्वाति वत्थालङ्कारसरीरसमुट्ठितेन ओभासेन फरित्वा, चन्दिमा विय एकोभासं एकपज्जोतं करित्वाति अत्थो. समनुञ्ञोति सम्मदेव कतमनुञ्ञो. तेनाह ‘‘समानचित्तो’’ति, समानज्झासयोति अत्थो. दुक्खं वचो एतस्मिन्ति दुब्बचो, तस्स कम्मं दोवचस्सं, तस्स पुग्गलस्स अनादरियवसेन पवत्ता चेतना, तस्स भावो अत्थिता दोवचस्सता. अथ वा दोवचस्समेव दोवचस्सता. सा अत्थतो सङ्खारक्खन्धो होति. चेतनापधानो हि सङ्खारक्खन्धो. चतुन्नं वा खन्धानं अपदक्खिणग्गाहिताकारेन पवत्तानं एतं अधिवचनन्ति वदन्ति. पापा अस्सद्धादयो पुग्गला एतस्स मित्ताति पापमित्तो, तस्स भावो पापमित्तता. सापि अत्थतो दोवचस्सता विय दट्ठब्बा. याय हि चेतनाय पुग्गलो पापमित्तो पापसम्पवङ्को नाम होति, सा चेतना पापमित्तता. चत्तारोपि वा अरूपिनो खन्धा तदाकारप्पवत्ता पापमित्तता. दुतियं उत्तानमेव.

सामकसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.