१. सुमनसुत्तवण्णना
३१. चतुत्थस्स पठमे सतक्ककूति सतसिखरो, अनेककूटोति अत्थो. इदं तस्स महामेघभावदस्सनं. सो हि महावस्सं वस्सति. तेनेवाह – ‘‘इतो चितो च उट्ठितेन वलाहककूटसतेन समन्नागतोति अत्थो’’ति. दस्सनसम्पन्नोति एत्थ दस्सनं नाम सोतापत्तिमग्गो. सो हि पठमं निब्बानदस्सनतो ‘‘दस्सन’’न्ति वुच्चति. यदिपि तं गोत्रभु पठमतरं पस्सति, दिस्वा पन कत्तब्बकिच्चस्स किलेसप्पहानस्स अकरणतो न तं ‘‘दस्सन’’न्ति वुच्चति. आवज्जनट्ठानियञ्हि तं ञाणं. मग्गस्स निब्बानारम्मणतासामञ्ञेन चेतं वुत्तं, न निब्बानप्पटिविज्झनेन, तस्मा धम्मचक्खुं पुनप्पुनं निब्बत्तनेन भावनं अप्पत्तं दस्सनं, धम्मचक्खुञ्च परिञ्ञादिकिच्चकरणेन चतुसच्चधम्मदस्सनं तदभिसमयोति नत्थेत्थ गोत्रभुस्स दस्सनभावापत्ति. सेसमेत्थ सुविञ्ञेय्यमेव.
सुमनसुत्तवण्णना निट्ठिता.