१-२. रजनीयसुत्तादिवण्णना

८१-८२. चतुत्थस्स पठमं सुविञ्ञेय्यमेव. दुतिये गुणमक्खनाय पवत्तोपि अत्तनो कारकं गूथेन पहरन्तं गूथो विय पठमतरं मक्खेतीति मक्खो, सो एतस्स अत्थीति मक्खी. पळासतीति पळासो, परस्स गुणे डंसित्वा विय अपनेतीति अत्थो. सो एतस्स अत्थीति पळासी. पळासी पुग्गलो हि दुतियस्स धुरं न देति, सम्पसारेत्वा तिट्ठति. तेनाह ‘‘युगग्गाहलक्खणेन पळासेन समन्नागतो’’ति.

रजनीयसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.