१-२. अनुबुद्धसुत्तादिवण्णना
१-२. चतुक्कनिपातस्स पठमे अनुबोधो पुब्बभागियं ञाणं, पटिवेधो अनुबोधेन अभिसमयो. तत्थ यस्मा अनुबोधपुब्बको पटिवेधो अनुबोधेन विना न होति. अनुबोधो हि एकच्चो पटिवेधसम्बद्धो, तदुभयाभावहेतुकञ्च वट्टे संसरणं, तस्मा वुत्तं पाळियं ‘‘अननुबोधा…पे… तुम्हाकञ्चा’’ति. पटिसन्धिग्गहणवसेन भवतो भवन्तरूपगमनं सन्धावनं, अपरापरं चवनूपपज्जनवसेन सञ्चरणं संसरणन्ति आह ‘‘भवतो’’तिआदि. सन्धावितसंसरितपदानं कम्मसाधनतं सन्धायाह ‘‘मया च तुम्हेहि चा’’ति पठमविकप्पे. दुतियविकप्पे पन भावसाधनतं हदये कत्वा ‘‘ममञ्चेव तुम्हाकञ्चा’’ति यथारुतवसेनेव वुत्तं. दीघरज्जुना बद्धसकुणं विय रज्जुहत्थो पुरिसो देसन्तरं तण्हारज्जुना बद्धं सत्तसन्तानं अभिसङ्खारो भवन्तरं नेति एतायाति भवनेत्ति. तेनाह ‘‘भवरज्जू’’तिआदी.
वट्टदुक्खस्स अन्तकरोति सकलवट्टदुक्खस्स सकसन्ताने परसन्ताने च विनासकरो अभावकरो. बुद्धचक्खुधम्मचक्खुदिब्बचक्खुमंसचक्खुसमन्तचक्खुसङ्खातेहि पञ्चहि चक्खूहि चक्खुमा. सवासनानं किलेसानं समुच्छिन्नत्ता सातिसयं किलेसपरिनिब्बानेन परिनिब्बुतो. दुतियं उत्तानमेव.
अनुबुद्धसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.