५-४२. सङ्गारवसुत्तादिवण्णना

११७-१५४. पञ्चमे अप्पकाति थोका, न बहू. अथायं इतरा पजाति या पनायं अवसेसा पजा सक्कायदिट्ठितीरमेव अनुधावति, अयमेव बहुतराति अत्थो. सम्मदक्खातेति सम्मा अक्खाते सुकथिते. धम्मेति तव देसनाधम्मे. धम्मानुवत्तिनोति तं धम्मं सुत्वा तदनुच्छविकं पटिपदं पूरेत्वा मग्गफलसच्छिकरणेन धम्मानुवत्तिनो. मच्चुनो ठानभूतन्ति किलेसमारसङ्खातस्स मच्चुनो निवासट्ठानभूतं. सुदुत्तरं तरित्वा पारमेस्सन्तीति ये जना धम्मानुवत्तिनो, ते एतं सुदुत्तरं दुरतिक्कमं मारधेय्यं तरित्वा अतिक्कमित्वा निब्बानपारं गमिस्सन्ति.

कण्हं धम्मं विप्पहायाति कायदुच्चरितादिभेदं अकुसलं धम्मं जहित्वा. सुक्कं भावेथाति पण्डितो भिक्खु अभिनिक्खमनतो पट्ठाय याव अरहत्तमग्गा कायसुचरितादिभेदं सुक्कं धम्मं भावेय्य. ओका अनोकमागम्माति ओकं वुच्चति आलयो, अनोकं वुच्चति अनालयो. आलयतो निक्खमित्वा अनालयसङ्खातं निब्बानं पटिच्च आरब्भ.

तत्राभिरतिमिच्छेय्याति यस्मिं अनालयसङ्खाते विवेके निब्बाने इमेहि सत्तेहि दुरभिरमं, तत्राभिरतिमिच्छेय्य. दुविधेपि कामेति वत्थुकामकिलेसकामे. चित्तक्लेसेहीति पञ्चहि नीवरणेहि अत्तानं परियोदपेय्य वोदापेय्य, परिसोधेय्याति अत्थो.

सम्बोधियङ्गेसूति सम्बोज्झङ्गेसु. सम्मा चित्तं सुभावितन्ति सम्मा हेतुना नयेन चित्तं सुट्ठु भावितं वड्ढितं. जुतिमन्तोति आनुभाववन्तो, अरहत्तमग्गञाणजुतिया खन्धादिभेदे धम्मे जोतेत्वा ठिताति अत्थो. ते लोके परिनिब्बुताति ते इमस्मिं खन्धादिलोके परिनिब्बुता नाम अरहत्तप्पत्तितो पट्ठाय किलेसवट्टस्स खेपितत्ता सउपादिसेसेन, चरिमचित्तनिरोधेन खन्धवट्टस्स खेपितत्ता अनुपादिसेसेन चाति द्वीहि परिनिब्बानेहि परिनिब्बुता, अनुपादानो विय पदीपो अपण्णत्तिकभावं गताति अत्थो.

इतो परं याव ततियो पण्णासको, ताव उत्तानत्थमेव.

सङ्गारवसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.

ततियपण्णासकं निट्ठितं.