किसागोतमीथेरीवत्थु
२४६. द्वादसमे तीहि लूखेहीति वत्थलूखसुत्तलूखरजनलूखसङ्खातेहि तीहि लूखेहि. सिद्धत्थकन्ति सासपबीजं.
तं पुत्तपसुसम्मत्तन्ति तं रूपबलादिसम्पन्ने पुत्ते च पसू च लभित्वा ‘‘मम पुत्ता अभिरूपा बलसम्पन्ना पण्डिता सब्बकिच्चसमत्था, मम गोणो अरोगो अभिरूपो महाभारवहो, मम गावी बहुखीरा’’ति एवं पुत्तेहि च पसूहि च सम्मत्तं नरं. ब्यासत्तमनसन्ति चक्खुविञ्ञेय्यादीसु आरम्मणेसु हिरञ्ञसुवण्णादीसु पत्तचीवरादीसु वा यं यं लद्धं होति, तत्थ तत्थेव लग्गनाय सत्तमानसं. सुत्तं गामन्ति निद्दं उपगतं सत्तकायं. महोघोवाति यथा एवरूपं गामं गम्भीरतो वित्थारतो च महन्तो महानदिओघो अन्तमसो सुनखम्पि असेसेत्वा सब्बं आदाय गच्छति, एवं वुत्तप्पकारं नरं मच्चु आदाय गच्छतीति अत्थो. अमतं पदन्ति मरणरहितं कोट्ठासं, अमतं महानिब्बानन्ति अत्थो. सेसमेत्थ उत्तानमेव.