९. मातुपोसकसुत्तं

२०५. सावत्थिनिदानं. अथ खो मातुपोसको ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो मातुपोसको ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अहञ्हि, भो गोतम, धम्मेन भिक्खं परियेसामि, धम्मेन भिक्खं परियेसित्वा मातापितरो पोसेमि. कच्चाहं, भो गोतम, एवंकारी किच्चकारी होमी’’ति? ‘‘तग्घ त्वं, ब्राह्मण, एवंकारी किच्चकारी होसि. यो खो, ब्राह्मण, धम्मेन भिक्खं परियेसति, धम्मेन भिक्खं परियेसित्वा मातापितरो पोसेति, बहुं सो पुञ्ञं पसवती’’ति.

‘‘यो मातरं पितरं वा, मच्चो धम्मेन पोसति;

ताय नं पारिचरियाय, मातापितूसु पण्डिता;

इधेव नं पसंसन्ति, पेच्च सग्गे पमोदती’’ति.

एवं वुत्ते, मातुपोसको ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं भो गोतम, अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… उपासकं मं भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति.