१०. भिक्खकसुत्तं

२०६. सावत्थिनिदानं. अथ खो भिक्खको ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो भिक्खको ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अहम्पि खो, भो गोतम, भिक्खको, भवम्पि भिक्खको, इध नो किं नानाकरण’’न्ति?

‘‘न तेन भिक्खको होति, यावता भिक्खते परे;

विस्सं धम्मं समादाय, भिक्खु होति न तावता.

‘‘योध पुञ्ञञ्च पापञ्च, बाहित्वा ब्रह्मचरियं;

सङ्खाय लोके चरति, स वे भिक्खूति वुच्चती’’ति.

एवं वुत्ते, भिक्खको ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम, अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… उपासकं मं भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति.