७. नवकम्मिकसुत्तं

२०३. एकं समयं भगवा कोसलेसु विहरति अञ्ञतरस्मिं वनसण्डे. तेन खो पन समयेन नवकम्मिकभारद्वाजो ब्राह्मणो तस्मिं वनसण्डे कम्मन्तं कारापेति. अद्दसा खो नवकम्मिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं अञ्ञतरस्मिं सालरुक्खमूले निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय परिमुखं सतिं उपट्ठपेत्वा. दिस्वानस्स एतदहोसि – ‘‘अहं खो इमस्मिं वनसण्डे कम्मन्तं कारापेन्तो रमामि. अयं समणो गोतमो किं कारापेन्तो रमती’’ति? अथ खो नवकम्मिकभारद्वाजो ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि. उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘के नु कम्मन्ता करीयन्ति, भिक्खु सालवने तव;

यदेकको अरञ्ञस्मिं, रतिं विन्दति गोतमो’’ति.

‘‘न मे वनस्मिं करणीयमत्थि,

उच्छिन्नमूलं मे वनं विसूकं;

स्वाहं वने निब्बनथो विसल्लो,

एको रमे अरतिं विप्पहाया’’ति.

एवं वुत्ते, नवकम्मिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… उपासकं मं भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति.