६. पच्चनीकसुत्तं

२०२. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन पच्चनीकसातो नाम ब्राह्मणो सावत्थियं पटिवसति. अथ खो पच्चनीकसातस्स ब्राह्मणस्स एतदहोसि – ‘‘यंनूनाहं येन समणो गोतमो तेनुपसङ्कमेय्यं. यं यदेव समणो गोतमो भासिस्सति तं तदेवस्साहं [तदेव साहं (क.)] पच्चनीकास्स’’न्ति [पच्चनीकस्सन्ति (पी.), पच्चनीकसातन्ति (क.)]. तेन खो पन समयेन भगवा अब्भोकासे चङ्कमति. अथ खो पच्चनीकसातो ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं चङ्कमन्तं एतदवोच – ‘भण समणधम्म’न्ति.

‘‘न पच्चनीकसातेन, सुविजानं सुभासितं;

उपक्किलिट्ठचित्तेन, सारम्भबहुलेन च.

‘‘यो च विनेय्य सारम्भं, अप्पसादञ्च चेतसो;

आघातं पटिनिस्सज्ज, स वे [सचे (स्या. कं. क.)] जञ्ञा सुभासित’’न्ति.

एवं वुत्ते, पच्चनीकसातो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम, अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… उपासकं मं भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति.