८. अग्गिकसुत्तं

१९४. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. तेन खो पन समयेन अग्गिकभारद्वाजस्स ब्राह्मणस्स सप्पिना पायसो सन्निहितो होति – ‘‘अग्गिं जुहिस्सामि, अग्गिहुत्तं परिचरिस्सामी’’ति.

अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय राजगहं पिण्डाय पाविसि. राजगहे सपदानं पिण्डाय चरमानो येन अग्गिकभारद्वाजस्स ब्राह्मणस्स निवेसनं तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा एकमन्तं अट्ठासि. अद्दसा खो अग्गिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं पिण्डाय ठितं. दिस्वान भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘तीहि विज्जाहि सम्पन्नो, जातिमा सुतवा बहू;

विज्जाचरणसम्पन्नो, सोमं भुञ्जेय्य पायस’’न्ति.

‘‘बहुम्पि पलपं जप्पं, न जच्चा होति ब्राह्मणो;

अन्तोकसम्बु संकिलिट्ठो, कुहनापरिवारितो.

‘‘पुब्बेनिवासं यो वेदी, सग्गापायञ्च पस्सति;

अथो जातिक्खयं पत्तो, अभिञ्ञावोसितो मुनि.

‘‘एताहि तीहि विज्जाहि, तेविज्जो होति ब्राह्मणो;

विज्जाचरणसम्पन्नो, सोमं भुञ्जेय्य पायस’’न्ति.

‘‘भुञ्जतु भवं गोतमो. ब्राह्मणो भव’’न्ति.

‘‘गाथाभिगीतं मे अभोजनेय्यं,

सम्पस्सतं ब्राह्मण नेस धम्मो;

गाथाभिगीतं पनुदन्ति बुद्धा,

धम्मे सति ब्राह्मण वुत्तिरेसा.

‘‘अञ्ञेन च केवलिनं महेसिं,

खीणासवं कुक्कुच्चवूपसन्तं;

अन्नेन पानेन उपट्ठहस्सु,

खेत्तञ्हि तं पुञ्ञपेक्खस्स होती’’ति.

एवं वुत्ते, अग्गिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… अञ्ञतरो च पनायस्मा अग्गिकभारद्वाजो अरहतं अहोसी’’ति.