७. सुद्धिकसुत्तं
१९३. सावत्थिनिदानं. अथ खो सुद्धिकभारद्वाजो ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो सुद्धिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवतो सन्तिके इमं गाथं अज्झभासि –
‘‘न ब्राह्मणो [नाब्राह्मणो (?)] सुज्झति कोचि, लोके सीलवापि तपोकरं;
विज्जाचरणसम्पन्नो, सो सुज्झति न अञ्ञा इतरा पजा’’ति.
‘‘बहुम्पि पलपं जप्पं, न जच्चा होति ब्राह्मणो;
अन्तोकसम्बु सङ्किलिट्ठो, कुहनं उपनिस्सितो.
‘‘खत्तियो ब्राह्मणो वेस्सो, सुद्दो चण्डालपुक्कुसो;
आरद्धवीरियो पहितत्तो, निच्चं दळ्हपरक्कमो;
पप्पोति परमं सुद्धिं, एवं जानाहि ब्राह्मणा’’ति.
एवं वुत्ते, सुद्धिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… अञ्ञतरो च पनायस्मा भारद्वाजो अरहतं अहोसी’’ति.