४. बिलङ्गिकसुत्तं

१९०. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. अस्सोसि खो बिलङ्गिकभारद्वाजो ब्राह्मणो – ‘‘भारद्वाजगोत्तो किर ब्राह्मणो समणस्स गोतमस्स सन्तिके अगारस्मा अनगारियं पब्बजितो’’ति कुपितो अनत्तमनो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा तुण्हीभूतो एकमन्तं अट्ठासि. अथ खो भगवा बिलङ्गिकस्स भारद्वाजस्स ब्राह्मणस्स चेतसा चेतोपरिवितक्कमञ्ञाय बिलङ्गिकं भारद्वाजं ब्राह्मणं गाथाय अज्झभासि –

‘‘यो अप्पदुट्ठस्स नरस्स दुस्सति,

सुद्धस्स पोसस्स अनङ्गणस्स;

तमेव बालं पच्चेति पापं,

सुखुमो रजो पटिवातंव खित्तो’’ति.

एवं वुत्ते, विलङ्गिकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… अब्भञ्ञासि. अञ्ञतरो च पनायस्मा भारद्वाजो अरहतं अहोसी’’ति.