५. अहिंसकसुत्तं

१९१. सावत्थिनिदानं. अथ खो अहिंसकभारद्वाजो ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो अहिंसकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अहिंसकाहं, भो गोतम, अहिंसकाहं, भो गोतमा’’ति.

‘‘यथा नामं तथा चस्स, सिया खो त्वं अहिंसको;

यो च कायेन वाचाय, मनसा च न हिंसति;

स वे अहिंसको होति, यो परं न विहिंसती’’ति.

एवं वुत्ते, अहिंसकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… अब्भञ्ञासि. अञ्ञतरो च पनायस्मा अहिंसकभारद्वाजो अरहतं अहोसी’’ति.