३. असुरिन्दकसुत्तं

१८९. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. अस्सोसि खो असुरिन्दकभारद्वाजो ब्राह्मणो – ‘‘भारद्वाजगोत्तो ब्राह्मणो किर समणस्स गोतमस्स सन्तिके अगारस्मा अनगारियं पब्बजितो’’ति कुपितो अनत्तमनो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं असब्भाहि फरुसाहि वाचाहि अक्कोसति परिभासति. एवं वुत्ते, भगवा तुण्ही अहोसि. अथ खो असुरिन्दकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘जितोसि, समण, जितोसि, समणा’’ति.

‘‘जयं वे मञ्ञति बालो, वाचाय फरुसं भणं;

जयञ्चेवस्स तं होति, या तितिक्खा विजानतो.

‘‘तस्सेव तेन पापियो, यो कुद्धं पटिकुज्झति;

कुद्धं अप्पटिकुज्झन्तो, सङ्गामं जेति दुज्जयं.

‘‘उभिन्नमत्थं चरति, अत्तनो च परस्स च;

परं सङ्कुपितं ञत्वा, यो सतो उपसम्मति.

‘‘उभिन्नं तिकिच्छन्तानं, अत्तनो च परस्स च;

जना मञ्ञन्ति बालोति, ये धम्मस्स अकोविदा’’ति.

एवं वुत्ते, असुरिन्दकभारद्वाजो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… अब्भञ्ञासि. अञ्ञतरो च पनायस्मा भारद्वाजो अरहतं अहोसी’’ति.