९. तुरूब्रह्मसुत्तं

१८०. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन कोकालिको भिक्खु आबाधिको होति दुक्खितो बाळ्हगिलानो. अथ खो तुरू [तुदु (सी. स्या. कं. पी.)] पच्चेकब्रह्मा अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णो केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन कोकालिको भिक्खु तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा वेहासं ठितो कोकालिकं भिक्खुं एतदवोच – ‘‘पसादेहि, कोकालिक, सारिपुत्तमोग्गल्लानेसु चित्तं. पेसला सारिपुत्तमोग्गल्लाना’’ति. ‘‘कोसि त्वं, आवुसो’’ति? ‘‘अहं तुरू पच्चेकब्रह्मा’’ति. ‘‘ननु त्वं, आवुसो, भगवता अनागामी ब्याकतो, अथ किञ्चरहि इधागतो? पस्स, यावञ्च ते इदं अपरद्ध’’न्ति.

‘‘पुरिसस्स हि जातस्स, कुठारी [दुधारी (स्या. कं. क.)] जायते मुखे;

याय छिन्दति अत्तानं, बालो दुब्भासितं भणं.

‘‘यो निन्दियं पसंसति,

तं वा निन्दति यो पसंसियो;

विचिनाति मुखेन सो कलिं,

कलिना तेन सुखं न विन्दति.

‘‘अप्पमत्तको अयं कलि,

यो अक्खेसु धनपराजयो;

सब्बस्सापि सहापि अत्तना,

अयमेव महन्ततरो कलि;

यो सुगतेसु मनं पदोसये.

‘‘सतं सहस्सानं निरब्बुदानं,

छत्तिंसति पञ्च च अब्बुदानि;

यमरियगरही [यमरिये गरही (स्या. कं.), यमरियं गरहं (क.)] निरयं उपेति,

वाचं मनञ्च पणिधाय पापक’’न्ति.