८. सीसुपचालासुत्तं

१६९. सावत्थिनिदानं. अथ खो सीसुपचाला [सीसूपचाला (सी.)] भिक्खुनी पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा …पे… अञ्ञतरस्मिं रुक्खमूले दिवाविहारं निसीदि. अथ खो मारो पापिमा येन सीसुपचाला भिक्खुनी तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा सीसुपचालं भिक्खुनिं एतदवोच – ‘‘कस्स नु त्वं, भिक्खुनि, पासण्डं रोचेसी’’ति? ‘‘न ख्वाहं, आवुसो, कस्सचि पासण्डं रोचेमी’’ति.

‘‘कं नु उद्दिस्स मुण्डासि, समणी विय दिस्ससि;

न च रोचेसि पासण्डं, किमिव चरसि मोमूहा’’ति.

‘‘इतो बहिद्धा पासण्डा, दिट्ठीसु पसीदन्ति ते;

न तेसं धम्मं रोचेमि, ते धम्मस्स अकोविदा.

‘‘अत्थि सक्यकुले जातो, बुद्धो अप्पटिपुग्गलो;

सब्बाभिभू मारनुदो, सब्बत्थमपराजितो.

‘‘सब्बत्थ मुत्तो असितो, सब्बं पस्सति चक्खुमा;

सब्बकम्मक्खयं पत्तो, विमुत्तो उपधिसङ्खये;

सो मय्हं भगवा सत्था, तस्स रोचेमि सासन’’न्ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं सीसुपचाला भिक्खुनी’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.