९. सेलासुत्तं

१७०. सावत्थिनिदानं. अथ खो सेला भिक्खुनी पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा…पे… अञ्ञतरस्मिं रुक्खमूले दिवाविहारं निसीदि. अथ खो मारो पापिमा सेलाय भिक्खुनिया भयं छम्भितत्तं लोमहंसं उप्पादेतुकामो…पे… सेलं भिक्खुनिं गाथाय अज्झभासि –

‘‘केनिदं पकतं बिम्बं, क्वनु [क्वन्नु (सी. पी.), क्वचि (स्या. कं. क.)] बिम्बस्स कारको;

क्वनु बिम्बं समुप्पन्नं, क्वनु बिम्बं निरुज्झती’’ति.

अथ खो सेलाय भिक्खुनिया एतदहोसि – ‘‘को नु ख्वायं मनुस्सो वा अमनुस्सो वा गाथं भासती’’ति? अथ खो सेलाय भिक्खुनिया एतदहोसि – ‘‘मारो खो अयं पापिमा मम भयं छम्भितत्तं लोमहंसं उप्पादेतुकामो समाधिम्हा चावेतुकामो गाथं भासती’’ति. अथ खो सेला भिक्खुनी ‘‘मारो अयं पापिमा’’ इति विदित्वा मारं पापिमन्तं गाथाहि पच्चभासि –

‘‘नयिदं अत्तकतं [नयिदं पकतं (स्या. कं.)] बिम्बं, नयिदं परकतं [नयिदं पकतं (स्या. कं.)] अघं;

हेतुं पटिच्च सम्भूतं, हेतुभङ्गा निरुज्झति.

‘‘यथा अञ्ञतरं बीजं, खेत्ते वुत्तं विरूहति;

पथवीरसञ्चागम्म, सिनेहञ्च तदूभयं.

‘‘एवं खन्धा च धातुयो, छ च आयतना इमे;

हेतुं पटिच्च सम्भूता, हेतुभङ्गा निरुज्झरे’’ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं सेला भिक्खुनी’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.