७. उपचालासुत्तं

१६८. सावत्थिनिदानं. अथ खो उपचाला भिक्खुनी पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा…पे… अञ्ञतरस्मिं रुक्खमूले दिवाविहारं निसीदि. अथ खो मारो पापिमा येन उपचाला भिक्खुनी तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा उपचालं भिक्खुनिं एतदवोच – ‘‘कत्थ नु त्वं, भिक्खुनि, उप्पज्जितुकामा’’ति? ‘‘न ख्वाहं, आवुसो, कत्थचि उप्पज्जितुकामा’’ति.

‘‘तावतिंसा च यामा च, तुसिता चापि देवता;

निम्मानरतिनो देवा, ये देवा वसवत्तिनो;

तत्थ चित्तं पणिधेहि, रतिं पच्चनुभोस्ससी’’ति.

‘‘तावतिंसा च यामा च, तुसिता चापि देवता;

निम्मानरतिनो देवा, ये देवा वसवत्तिनो;

कामबन्धनबद्धा ते, एन्ति मारवसं पुन.

‘‘सब्बो आदीपितो [सब्बोव आदित्तो (स्या. कं.)] लोको, सब्बो लोको पधूपितो;

सब्बो पज्जलितो [पज्जलितो (सब्बत्थ)] लोको, सब्बो लोको पकम्पितो.

‘‘अकम्पितं अपज्जलितं [अचलितं (सी. स्या. कं. पी.)], अपुथुज्जनसेवितं;

अगति यत्थ मारस्स, तत्थ मे निरतो मनो’’ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं उपचाला भिक्खुनी’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.