३. सकलिकसुत्तं

१४९. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति मद्दकुच्छिस्मिं मिगदाये. तेन खो पन समयेन भगवतो पादो सकलिकाय खतो होति, भुसा सुदं भगवतो वेदना वत्तन्ति सारीरिका दुक्खा तिब्बा खरा कटुका असाता अमनापा. ता सुदं भगवा सतो सम्पजानो अधिवासेति अविहञ्ञमानो. अथ खो भगवा चतुग्गुणं सङ्घाटिं पञ्ञपेत्वा दक्खिणेन पस्सेन सीहसेय्यं कप्पेसि पादे पादं अच्चाधाय सतो सम्पजानो. अथ खो मारो पापिमा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘मन्दिया नु खो सेसि उदाहु कावेय्यमत्तो,

अत्था नु ते सम्पचुरा न सन्ति;

एको विवित्ते सयनासनम्हि,

निद्दामुखो किमिदं सोप्पसे वा’’ति.

‘‘न मन्दिया सयामि नापि कावेय्यमत्तो,

अत्थं समेच्चाहमपेतसोको;

एको विवित्ते सयनासनम्हि,

सयामहं सब्बभूतानुकम्पी.

‘‘येसम्पि सल्लं उरसि पविट्ठं,

मुहुं मुहुं हदयं वेधमानं;

तेपीध सोप्पं लभरे ससल्ला,

तस्मा अहं न सुपे वीतसल्लो.

‘‘जग्गं न सङ्के नपि भेमि सोत्तुं,

रत्तिन्दिवा नानुतपन्ति मामं;

हानिं न पस्सामि कुहिञ्चि लोके,

तस्मा सुपे सब्बभूतानुकम्पी’’ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.