४. पतिरूपसुत्तं

१५०. एकं समयं भगवा कोसलेसु विहरति एकसालायं ब्राह्मणगामे. तेन खो पन समयेन भगवा महतिया गिहिपरिसाय परिवुतो धम्मं देसेति.

अथ खो मारस्स पापिमतो एतदहोसि – ‘‘अयं खो समणो गोतमो महतिया गिहिपरिसाय परिवुतो धम्मं देसेति. यंनूनाहं येन समणो गोतमो तेनुपसङ्कमेय्यं विचक्खुकम्माया’’ति. अथ खो मारो पापिमा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘नेतं तव पतिरूपं, यदञ्ञमनुसाससि;

अनुरोधविरोधेसु, मा सज्जित्थो तदाचर’’न्ति.

‘‘हितानुकम्पी सम्बुद्धो, यदञ्ञमनुसासति;

अनुरोधविरोधेहि, विप्पमुत्तो तथागतो’’ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.