२. किन्नुसीहसुत्तं

१४८. एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भगवा महतिया परिसाय परिवुतो धम्मं देसेति.

अथ खो मारस्स पापिमतो एतदहोसि – ‘‘अयं खो समणो गोतमो महतिया परिसाय परिवुतो धम्मं देसेति. यंनूनाहं येन समणो गोतमो तेनुपसङ्कमेय्यं विचक्खुकम्माया’’ति. अथ खो मारो पापिमा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘किन्नु सीहोव नदसि, परिसायं विसारदो;

पटिमल्लो हि ते अत्थि, विजितावी नु मञ्ञसी’’ति.

‘‘नदन्ति वे महावीरा, परिसासु विसारदा;

तथागता बलप्पत्ता, तिण्णा लोके विसत्तिक’’न्ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.