७. सुपतिसुत्तं
१४३. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. अथ खो भगवा बहुदेवरत्तिं अब्भोकासे चङ्कमित्वा रत्तिया पच्चूससमयं पादे पक्खालेत्वा विहारं पविसित्वा दक्खिणेन पस्सेन सीहसेय्यं कप्पेसि पादे पादं अच्चाधाय सतो सम्पजानो उट्ठानसञ्ञं मनसि करित्वा. अथ खो मारो पापिमा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –
‘‘किं सोप्पसि किं नु सोप्पसि,
किमिदं सोप्पसि दुब्भगो [दुब्भतो (स्या. कं.), दुब्भयो (पी.)] विय;
सुञ्ञमगारन्ति सोप्पसि,
किमिदं सोप्पसि सूरिये उग्गते’’ति.
‘‘यस्स जालिनी विसत्तिका,
तण्हा नत्थि कुहिञ्चि नेतवे;
सब्बूपधिपरिक्खया बुद्धो,
सोप्पति किं तवेत्थ मारा’’ति.
अथ खो मारो पापिमा…पे… तत्थेवन्तरधायीति.