६. सप्पसुत्तं
१४२. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. तेन खो पन समयेन भगवा रत्तन्धकारतिमिसायं अब्भोकासे निसिन्नो होति, देवो च एकमेकं फुसायति.
अथ खो मारो पापिमा भगवतो भयं छम्भितत्तं लोमहंसं उप्पादेतुकामो महन्तं सप्पराजवण्णं अभिनिम्मिनित्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि. सेय्यथापि नाम महती एकरुक्खिका नावा, एवमस्स कायो होति. सेय्यथापि नाम महन्तं सोण्डिकाकिळञ्जं, एवमस्स फणो होति. सेय्यथापि नाम महती कोसलिका कंसपाति, एवमस्स अक्खीनि भवन्ति. सेय्यथापि नाम देवे गळगळायन्ते विज्जुल्लता निच्छरन्ति, एवमस्स मुखतो जिव्हा निच्छरति. सेय्यथापि नाम कम्मारगग्गरिया धममानाय सद्दो होति, एवमस्स अस्सासपस्सासानं सद्दो होति.
अथ खो भगवा ‘‘मारो अयं पापिमा’’ इति विदित्वा मारं पापिमन्तं गाथाहि अज्झभासि –
‘‘यो सुञ्ञगेहानि सेवति,
सेय्यो सो मुनि अत्तसञ्ञतो;
वोस्सज्ज चरेय्य तत्थ सो,
पतिरूपञ्हि तथाविधस्स तं.
‘‘चरका बहू भेरवा बहू,
अथो डंससरीसपा [डंस सिरिंसपा (सी. स्या. कं. पी.)] बहू;
लोमम्पि न तत्थ इञ्जये,
सुञ्ञागारगतो महामुनि.
‘‘नभं फलेय्य पथवी चलेय्य,
सब्बेपि पाणा उद सन्तसेय्युं;
सल्लम्पि चे उरसि पकप्पयेय्युं,
उपधीसु ताणं न करोन्ति बुद्धा’’ति.
अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.