९. सत्थारवन्दनासुत्तं

२६५. सावत्थियं जेतवने. ‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो मातलिं सङ्गाहकं आमन्तेसि – ‘योजेहि, सम्म मातलि, सहस्सयुत्तं आजञ्ञरथं, उय्यानभूमिं गच्छाम सुभूमिं दस्सनाया’ति. ‘एवं भद्दन्तवा’ति खो, भिक्खवे, मातलि सङ्गाहको सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिस्सुत्वा सहस्सयुत्तं आजञ्ञरथं योजेत्वा सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिवेदेसि – ‘युत्तो खो ते, मारिस, सहस्सयुत्तो आजञ्ञरथो. यस्स दानि कालं मञ्ञसी’’’ति. अथ खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो वेजयन्तपासादा ओरोहन्तो अञ्जलिं कत्वा सुदं भगवन्तं नमस्सति. अथ खो, भिक्खवे, मातलि सङ्गाहको सक्कं देवानमिन्दं गाथाय अज्झभासि –

‘‘यञ्हि देवा मनुस्सा च, तं नमस्सन्ति वासव;

अथ को नाम सो यक्खो, यं त्वं सक्क नमस्ससी’’ति.

‘‘यो इध सम्मासम्बुद्धो, अस्मिं लोके सदेवके;

अनोमनामं सत्थारं, तं नमस्सामि मातलि.

‘‘येसं रागो च दोसो च, अविज्जा च विराजिता;

खीणासवा अरहन्तो, ते नमस्सामि मातलि.

‘‘ये रागदोसविनया, अविज्जासमतिक्कमा;

सेक्खा अपचयारामा, अप्पमत्तानुसिक्खरे;

ते नमस्सामि मातली’’ति.

‘‘सेट्ठा हि किर लोकस्मिं, ये त्वं सक्क नमस्ससि;

अहम्पि ते नमस्सामि, ये नमस्ससि वासवा’’ति.

‘‘इदं वत्वान मघवा, देवराजा सुजम्पति;

भगवन्तं नमस्सित्वा, पमुखो रथमारुही’’ति.