१०. सङ्घवन्दनासुत्तं

२६६. सावत्थियं जेतवने. तत्र खो…पे… एतदवोच – ‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो मातलिं सङ्गाहकं आमन्तेसि – ‘योजेहि, सम्म मातलि, सहस्सयुत्तं आजञ्ञरथं, उय्यानभूमिं गच्छाम सुभूमिं दस्सनाया’ति. ‘एवं भद्दन्तवा’ति खो, भिक्खवे, मातलि सङ्गाहको सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिस्सुत्वा, सहस्सयुत्तं आजञ्ञरथं योजेत्वा सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिवेदेसि – ‘युत्तो खो ते, मारिस, सहस्सयुत्तो आजञ्ञरथो, यस्स दानि कालं मञ्ञसी’’’ति. अथ खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो वेजयन्तपासादा ओरोहन्तो अञ्जलिं कत्वा सुदं भिक्खुसङ्घं नमस्सति. अथ खो, भिक्खवे, मातलि सङ्गाहको सक्कं देवानमिन्दं गाथाय अज्झभासि –

‘‘तञ्हि एते नमस्सेय्युं, पूतिदेहसया नरा;

निमुग्गा कुणपम्हेते, खुप्पिपाससमप्पिता.

‘‘किं नु तेसं पिहयसि, अनागारान वासव;

आचारं इसिनं ब्रूहि, तं सुणोम वचो तवा’’ति.

‘‘एतं तेसं पिहयामि, अनागारान मातलि;

यम्हा गामा पक्कमन्ति, अनपेक्खा वजन्ति ते.

‘‘न तेसं कोट्ठे ओपेन्ति, न कुम्भि [न कुम्भा (स्या. कं. पी. क.)] न कळोपियं [खळोपियं (सी.)];

परनिट्ठितमेसाना [परनिट्ठितमेसना (स्या. कं. क.)], तेन यापेन्ति सुब्बता.

‘‘सुमन्तमन्तिनो धीरा, तुण्हीभूता समञ्चरा;

देवा विरुद्धा असुरेहि, पुथु मच्चा च मातलि.

‘‘अविरुद्धा विरुद्धेसु, अत्तदण्डेसु निब्बुता;

सादानेसु अनादाना, ते नमस्सामि मातली’’ति.

‘‘सेट्ठा हि किर लोकस्मिं, ये त्वं सक्क नमस्ससि;

अहम्पि ते नमस्सामि, ये नमस्ससि वासवा’’ति.

‘‘इदं वत्वान मघवा, देवराजा सुजम्पति;

भिक्खुसङ्घं नमस्सित्वा, पमुखो रथमारुही’’ति.

दुतियो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

देवा पन [व तपदेन (सी. स्या. कं.)] तयो वुत्ता, दलिद्दञ्च रामणेय्यकं;

यजमानञ्च वन्दना, तयो सक्कनमस्सनाति.