८. गहट्ठवन्दनासुत्तं

२६४. सावत्थियं. तत्र…पे… एतदवोच – ‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो मातलिं सङ्गाहकं आमन्तेसि – ‘योजेहि, सम्म मातलि, सहस्सयुत्तं आजञ्ञरथं. उय्यानभूमिं गच्छाम सुभूमिं दस्सनाया’ति. ‘एवं भद्दन्तवा’ति खो, भिक्खवे, मातलि सङ्गाहको सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिस्सुत्वा सहस्सयुत्तं आजञ्ञरथं योजेत्वा सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिवेदेसि – ‘युत्तो खो ते, मारिस, सहस्सयुत्तो आजञ्ञरथो. यस्स दानि कालं मञ्ञसी’’’ति. अथ खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो वेजयन्तपासादा ओरोहन्तो अञ्जलिं कत्वा [पञ्जलिको (पी.), पञ्जलिं कत्वा (क.)] सुदं पुथुद्दिसा नमस्सति. अथ खो, भिक्खवे, मातलि सङ्गाहको सक्कं देवानमिन्दं गाथाय अज्झभासि –

‘‘तं नमस्सन्ति तेविज्जा, सब्बे भुम्मा च खत्तिया;

चत्तारो च महाराजा, तिदसा च यसस्सिनो;

अथ को नाम सो यक्खो, यं त्वं सक्क नमस्ससी’’ति.

‘‘मं नमस्सन्ति तेविज्जा, सब्बे भुम्मा च खत्तिया;

चत्तारो च महाराजा, तिदसा च यसस्सिनो.

‘‘अहञ्च सीलसम्पन्ने, चिररत्तसमाहिते;

सम्मापब्बजिते वन्दे, ब्रह्मचरियपरायने.

‘‘ये गहट्ठा पुञ्ञकरा, सीलवन्तो उपासका;

धम्मेन दारं पोसेन्ति, ते नमस्सामि मातली’’ति.

‘‘सेट्ठा हि किर लोकस्मिं, ये त्वं सक्क नमस्ससि;

अहम्पि ते नमस्सामि, ये नमस्ससि वासवा’’ति.

‘‘इदं वत्वान मघवा, देवराजा सुजम्पति;

पुथुद्दिसा नमस्सित्वा, पमुखो रथमारुही’’ति.