९. अरञ्ञायतनइसिसुत्तं

२५५. सावत्थियं. ‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, सम्बहुला इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा अरञ्ञायतने पण्णकुटीसु सम्मन्ति. अथ खो, भिक्खवे, सक्को च देवानमिन्दो वेपचित्ति च असुरिन्दो येन ते इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा तेनुपसङ्कमिंसु. अथ खो, भिक्खवे, वेपचित्ति असुरिन्दो पटलियो [अटलियो (सी. स्या. कं. पी.), आटलियो (क.) म. नि. २.४१०] उपाहना आरोहित्वा खग्गं ओलग्गेत्वा छत्तेन धारियमानेन अग्गद्वारेन अस्समं पविसित्वा ते इसयो सीलवन्ते कल्याणधम्मे अपब्यामतो करित्वा अतिक्कमि. अथ खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो पटलियो उपाहना ओरोहित्वा खग्गं अञ्ञेसं दत्वा छत्तं अपनामेत्वा द्वारेनेव अस्समं पविसित्वा ते इसयो सीलवन्ते कल्याणधम्मे अनुवातं पञ्जलिको नमस्समानो अट्ठासि’’. अथ खो, भिक्खवे, ते इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा सक्कं देवानमिन्दं गाथाय अज्झभासिंसु –

‘‘गन्धो इसीनं चिरदिक्खितानं,

काया चुतो गच्छति मालुतेन;

इतो पटिक्कम्म सहस्सनेत्त,

गन्धो इसीनं असुचि देवराजा’’ति.

‘‘गन्धो इसीनं चिरदिक्खितानं,

काया चुतो गच्छतु [गच्छति (सी. स्या. कं.)] मालुतेन,

सुचित्रपुप्फं सिरस्मिंव मालं;

गन्धं एतं पटिकङ्खाम भन्ते,

न हेत्थ देवा पटिकूलसञ्ञिनो’’ति.