१०. समुद्दकसुत्तं

२५६. सावत्थियं. ‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, सम्बहुला इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा समुद्दतीरे पण्णकुटीसु सम्मन्ति. तेन खो पन समयेन देवासुरसङ्गामो समुपब्यूळ्हो अहोसि. अथ खो, भिक्खवे, तेसं इसीनं सीलवन्तानं कल्याणधम्मानं एतदहोसि – ‘धम्मिका खो देवा, अधम्मिका असुरा. सियापि नो असुरतो भयं. यंनून मयं सम्बरं असुरिन्दं उपसङ्कमित्वा अभयदक्खिणं याचेय्यामा’’’ति. ‘‘अथ खो, भिक्खवे, ते इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा – सेय्यथापि नाम बलवा पुरिसो समिञ्जितं वा बाहं पसारेय्य, पसारितं वा बाहं समिञ्जेय्य एवमेव – समुद्दतीरे पण्णकुटीसु अन्तरहिता सम्बरस्स असुरिन्दस्स सम्मुखे पातुरहेसुं. अथ खो, भिक्खवे, ते इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा सम्बरं असुरिन्दं गाथाय अज्झभासिंसु –

‘‘इसयो सम्बरं पत्ता, याचन्ति अभयदक्खिणं;

कामंकरो हि ते दातुं, भयस्स अभयस्स वा’’ति.

‘‘इसीनं अभयं नत्थि, दुट्ठानं सक्कसेविनं;

अभयं याचमानानं, भयमेव ददामि वो’’ति.

‘‘अभयं याचमानानं, भयमेव ददासि नो;

पटिग्गण्हाम ते एतं, अक्खयं होतु ते भयं.

‘‘यादिसं वपते बीजं, तादिसं हरते फलं;

कल्याणकारी कल्याणं, पापकारी च पापकं;

पवुत्तं तात ते बीजं, फलं पच्चनुभोस्ससी’’ति.

‘‘अथ खो, भिक्खवे, ते इसयो सीलवन्तो कल्याणधम्मा सम्बरं असुरिन्दं अभिसपित्वा – सेय्यथापि नाम बलवा पुरिसो समिञ्जितं वा बाहं पसारेय्य, पसारितं वा बाहं समिञ्जेय्य एवमेव – सम्बरस्स असुरिन्दस्स सम्मुखे अन्तरहिता समुद्दतीरे पण्णकुटीसु पातुरहेसुं. अथ खो, भिक्खवे, सम्बरो असुरिन्दो तेहि इसीहि सीलवन्तेहि कल्याणधम्मेहि अभिसपितो रत्तिया सुदं तिक्खत्तुं उब्बिज्जी’’ति.

पठमो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

सुवीरं सुसीमञ्चेव, धजग्गं वेपचित्तिनो;

सुभासितं जयञ्चेव, कुलावकं नदुब्भियं;

वेरोचन असुरिन्दो, इसयो अरञ्ञकञ्चेव;

इसयो च समुद्दकाति.