८. वेरोचनअसुरिन्दसुत्तं
२५४. सावत्थियं जेतवने. तेन खो पन समयेन भगवा दिवाविहारगतो होति पटिसल्लीनो. अथ खो सक्को च देवानमिन्दो वेरोचनो च असुरिन्दो येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा पच्चेकं द्वारबाहं निस्साय अट्ठंसु. अथ खो वेरोचनो असुरिन्दो भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –
‘‘वायमेथेव पुरिसो, याव अत्थस्स निप्फदा;
निप्फन्नसोभनो [सोभिनो (सी.), सोभणो (पी. क.)] अत्थो [अत्था (सी.)], वेरोचनवचो इद’’न्ति.
‘‘वायमेथेव पुरिसो, याव अत्थस्स निप्फदा;
निप्फन्नसोभनो अत्थो [निप्फन्नसोभिनो अत्था (सी. स्या. कं.)], खन्त्या भिय्यो न विज्जती’’ति.
‘‘सब्बे सत्ता अत्थजाता, तत्थ तत्थ यथारहं;
संयोगपरमा त्वेव, सम्भोगा सब्बपाणिनं;
निप्फन्नसोभनो अत्थो, वेरोचनवचो इद’’न्ति.
‘‘सब्बे सत्ता अत्थजाता, तत्थ तत्थ यथारहं;
संयोगपरमा त्वेव, सम्भोगा सब्बपाणिनं;
निप्फन्नसोभनो अत्थो, खन्त्या भिय्यो न विज्जती’’ति.