३. सूचिलोमसुत्तं

२३७. एकं समयं भगवा गयायं विहरति टङ्कितमञ्चे सूचिलोमस्स यक्खस्स भवने. तेन खो पन समयेन खरो च यक्खो सूचिलोमो च यक्खो भगवतो अविदूरे अतिक्कमन्ति. अथ खो खरो यक्खो सूचिलोमं यक्खं एतदवोच – ‘‘एसो समणो’’ति! ‘‘नेसो समणो, समणको एसो’’. ‘‘याव जानामि यदि वा सो समणो यदि वा पन सो समणको’’ति.

अथ खो सूचिलोमो यक्खो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवतो कायं उपनामेसि. अथ खो भगवा कायं अपनामेसि. अथ खो सूचिलोमो यक्खो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘भायसि मं समणा’’ति? ‘‘न ख्वाहं तं, आवुसो, भायामि; अपि च ते सम्फस्सो पापको’’ति. ‘‘पञ्हं तं, समण पुच्छिस्सामि. सचे मे न ब्याकरिस्ससि, चित्तं वा ते खिपिस्सामि, हदयं वा ते फालेस्सामि, पादेसु वा गहेत्वा पारगङ्गाय [पारं गङ्गाय (क.)] खिपिस्सामी’’ति. ‘‘न ख्वाहं तं, आवुसो, पस्सामि सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणिया पजाय सदेवमनुस्साय, यो मे चित्तं वा खिपेय्य हदयं वा फालेय्य पादेसु वा गहेत्वा पारगङ्गाय खिपेय्य; अपि च त्वं, आवुसो, पुच्छ यदा कङ्खसी’’ति. अथ खो सूचिलोमो यक्खो भगवन्तं गाथाय अज्झभासि – ( ) [(अथ खो सूचिलोमो यक्खो भगवन्तं गाथाय अज्झभासि.) (सी.)]

‘‘रागो च दोसो च कुतोनिदाना,

अरती रती लोमहंसो कुतोजा;

कुतो समुट्ठाय मनोवितक्का,

कुमारका धङ्कमिवोस्सजन्ती’’ति.

‘‘रागो च दोसो च इतोनिदाना,

अरती रती लोमहंसो इतोजा;

इतो समुट्ठाय मनोवितक्का,

कुमारका धङ्कमिवोस्सजन्ति.

‘‘स्नेहजा अत्तसम्भूता, निग्रोधस्सेव खन्धजा;

पुथू विसत्ता कामेसु, मालुवाव वितता [वित्थता (स्या. कं.)] वने.

‘‘ये नं पजानन्ति यतोनिदानं,

ते नं विनोदेन्ति सुणोहि यक्ख;

ते दुत्तरं ओघमिमं तरन्ति,

अतिण्णपुब्बं अपुनब्भवाया’’ति.